maria-callas-thuis

Mijn gesprek met Moeder Natuur

Moeder Natuur, haar naam valt vaak, maar wat is haar eigen verhaal? In gedachten sta ik voor de deur van haar drijvende huis. Door de deur zie ik haar in sierlijke pas naar me toe komen. Het interview kan beginnen.

“Dag Moeder Natuur, om meteen amicaal met de deur in huis te vallen. Je ziet er helemaal niet uit als dat gezette type dat ik vroeger in strips en films van de smurfen zag. Je hebt betoverende ogen.”

Hai Nicos, dank je. Ja lang verhaal, maar ik word vaak als een oudere dame afgeschilderd. Ten onrechte, ik bloei iedere lente opnieuw op.

“Je woont op het water met een prachtig weids uitzicht. Een bewuste keuze?”

Je zou het niet zeggen, maar ik heb een grillig karakter. Ik laat weleens een riviertje overstromen of ik gooi er een piekbui tegenaan. Woon je in een waterrijk land als Nederland, dan voelt het goed om met met het NAP mee te bewegen. Ook is er op het water nog voldoende ruimte. Maar wil je binnen kijken?

In een opslagruimte staat een elegante damesfiets. “Wat is dat voor vreemde lamp aan je fiets?”

Die is ontworpen door een stel techneuten van hiernaast. Werkt op zonne-energie en kan tegen een stootje. Geen gehannes meer met een dynamo of batterijen. Maar gewoon gebruik maken van de energie die gratis uit de hemel straalt.

Terwijl ze in de keuken een biologische wijn voor me inschenkt vraag ik haar of ze vaker voor biologische producten kiest.

Ja, ik doe graag dure boodschappen Nicos. Nee hoor, het maakt mij niet uit of het lekkerder of gezonder is. Ik hou gewoon van diversiteit in aanbieders. Daar betaal ik graag wat meer voor.

“Ik zie een flesje biologisch afwasmiddel op je aanrecht staan. Wat is het verhaal daar achter?”

Omdat het zo lekker ruikt Nicos. Maar ook omdat een normale fles vol zit met vulplastics en andere materialen. Of het nu tandpasta is of afwasmiddel. Zonde om plastic zo door te spoelen, dit heeft miljoenen jaren onder de grond gezeten.

Ietwat aangeschoten door de Shiraz reageer ik te enthousiast op een witte wand: “Wauw dat ziet er strak uit! Heb je dit muurtje zelf geverfd?”

Ja, ik hou wel van een beetje klussen. Ik heb tweedehands verf gebruikt. Ik vind het zonde om oude verf als afval te verbranden. Ik heb sowieso een zwak voor afval, net als in de natuur geef ik alles een tweede kans. Verbranden past daar niet bij.

“Als ik om me heen kijk zie ik geen prullaria in je huis….”

Dat heb je goed gezien. Prullaria moet gemaakt worden. En om iets te maken, moet eerst iets stuk worden gemaakt. Of het nu hout, zand of olie is. En daar komt nog een vat energie bij. Nee dan laat ik een prul liever staan. Het zou mooi zijn als meer mensen dat doen.

We staan op het dakterras van haar woonboot. De neergaande zon streelt mijn gelaat dat van binnenuit gloeit van de glazen wijn. Het ruikt er naar aardolie, we hebben net een paar truffels geproefd. Op de achtergrond galmt Miles Davis vanuit de woonkamer. “Wat zou je de lezers als de ultieme tip van Moeder Natuur willen meegeven.”

Negeer het vernuft uit de natuur niet. Ik maak op 1000-en-1 manieren stroom om de aarde in beweging te zetten; maak er gebruik van. En koester de natuur een beetje, geef afval een tweede leven. Ik doe het al duizenden jaren.

Operazangeres Maria Callas is voor mij de ultieme Moeder Natuur, daarom koos ik haar foto boven dit artikel.

Nicolaos

Nicos is als acceptant poortwachter voor Zelf. Maar daar buiten iemand die graag stilstaat bij het leven, in al haar facetten. Zolang het duurt koestert hij de verschillen tussen continenten en samenlevingen. Om die verschillen te laten bestaan verkiest hij regelmatig producten van lokale leveranciers boven die van de multinationalen.

You may also like...