Marcel Stroet over zijn ervaring met ‘Alpe D’HuZes’

Marcel Stroet, collega bij Proteq Dier & Zorg, begon in november met trainen voor zijn beklimming van de Alp d’Huez. Tijdens het jaarlijkse Alp d’Huzes-evenement wordt gefietst om geld op te halen voor KWF Kankerbestrijding. Hier leest u het verslag van Marcel.

Op 30 mei om 20.45 vertrokken met mijn vrouw Ria en jongste zoon Dion om de tocht van ruim 1.100 kilometer richting Alpe d’Huez te overbruggen. Om 11.10 stonden we aan de poort van de camping. Een leuke ruime plek waar we vrij snel na aankomst onze tent gingen opzetten.

Daarna was het tijd om met de auto de transponder boven op de Alp D’Huez op te halen. De moed zakte niet in mijn schoenen, maar de mythische berg maakte een enorme indruk op me. Door de bochten heen moest ik regelmatig terugschakelen naar de eerste versnellilng, omdat hij het anders niet lekker trok. De eerste vier bochten zitten boven de 10%, wat plat gezegd geen kattenpis is. Na ruim 25 minuten kwmen we boven aan. We hebben de transponder opgehaald en de rit naar beneden kon beginnen. Voor iemand zonder ervaring in de bergen was het geen eitje, maar met afremmen op de motor met hulp van de rem kwamen we ongeschonden beneden aan.

De eerste en enige training…

De volgende dag werd ik ‘s morgens om 7.00 uur wakker. Na een rustige ochtend was het tijd om mijn eerste en enigste training om de Alp D’Huez te gaan voltooien. Na de rit erheen te hebben afgelegd, heb ik me even geprepareerd om de klim van ruim 13 kilometer te lijf te gaan. Dat viel zwaar tegen! Na de eerste twee bochten waar geen eind aan leek te komen, moest ik in bocht 20 echt even op adem komen. Ik zag het somber in. Na ruim 6 minuten sprak ik mezelf weer moed in en ik klikte de fietsschoenen weer vast aan de pedalen om te kijken hoe ver ik nu zou komen. Ik hield het nu 7 bochten vol. Bocht 13 is voor de bijgelovigen niet de beste bocht, maar hij was mooi ruim en er was weer een plekje waar ik weer even kon rusten. Ik had 4 minuten gerust en ging op naar de finish. Ik ging ervoor. Het was alsof een elastiek me steeds terugtrok, maar de top werd gehaald. De zuivere fietstijd was 1 uur en 33 minuten. Daar kon ik goed mee leven.

Hollandse fietsenmaker

De rit bergop bracht wel aan het licht dat er iets met mijn fiets aan de hand was. Het wiel liep ergens aan, zo voelde het althans. De dag erna ging ik met de fiets in de auto opnieuw naar de voet van de berg. Daar bood een Hollandse fietsenmaker zijn diensten vrijblijvend aan. Hij stelde de rem wat ruimer en om het te testen nam ik even een paar bochten. Die gingen me nu wel redelijk goed af. Het leek inderdaad wel weg.

Koud!

Het werd geen beste nacht. Dat zal toch een stuk spanning zijn geweest, hier heb ik immers naar toe geleefd. Om 3.15 uur ging de wekker. Shirt van REAAL aan het lijf, een helm van voor de oorlog (aanbieding Aldi 10 jaar geleden) op mijn kop, die er al behoorlijk getekend uitzag. Na het ontbijt nog een laatste fiets- en voedselcheck gedaan en om ruim 4 uur ging ik de tocht richting de start in een rustig tempo afleggen. Het was fris, net boven de 4 graden. Gelukkig had ik een lange broek, handschoenen, jack en windjack aan en dat was echt geen overbodige luxe.

Weer problemen met mijn fiets?!?

Om 5.17 uur ging ik eindelijk over de start, waar ik door de transponder werd geregistreerd. De schrik sloeg mij om het hart toen ik bij de 1ste beklimming richting bocht 21 iets voelde aanlopen. Bij die bocht snel gestopt om de rem los te gooien. Mijn rem had ik bergop toch niet nodig. Helaas was het euvel daarmee niet verholpen. Toch de rit naar boven in 1.43 in 1x afgelegd. Boven de fietsenmaker opgezocht die tot de conclusie kwam dat het lager of lagerhuis was. Hij kon er weinig mee. Ik baalde natuurlijk als een stekker. Na deze tegenslag heb ik de knop, door mijn karakter te laten spreken, omgezet en ben ik naar beneden afgedaald. Dat was geen pretje, de gevoelstemperatuur lag rond min 5 graden. Ik kwam compleet verkleumd beneden aan. Nadat ik weer enigszins op temperatuur was gekomen was het tijd om de tweede poging omhoog tot een goed eind te brengen. Het euvel was er nog steeds en zou ook niet meer weggaan. Zo goed en zo kwaad als het ging probeerde ik zo lang mogelijk door te gaan.

Lichte zetjes in je rug

Bocht 13 was wederom net als tijdens de training mijn eerste rustpunt, want ik zat behoorlijk stuk. Het zwaarder trappen ging toch een beetje in mijn hoofd zitten. Na 4 minuten ben ik weer verder gegaan en bij bocht 7 wederom een minuut of 4 gepakt. Ondanks alles begon ik te denken aan de mensen die op mijn bagagedrager mee naar boven gingen, mezelf afvragend ‘waarom?’… Mooie en minder mooie herinneringen. Vaak overheerste het gemis. Dat slijt niet door tegen een berg op te rijden, dat wordt juist sterker. Het mooie hieraan was wel dat doordat je ze in gedachte meeneemt, je lichte zetjes in je rug voelt. Na nog 2x richting de top nog enkele minuten te zijn gestopt, haalde ik deze na bijna 2 uur voor de tweede keer. Ik was nu zeer ernstig vermoeid. In de afdaling knapte er iets in me, waardoor er tranen bij me opwelden. Dit werd mede gevoed door wat ik onderweg aan emotie aan de kant van de weg zag. Had het helemaal te kwaad toen ik Ria en Dion beneden vlak voor de start zag.

Strijd tussen lichaam en geest

Tot mijn eigen verbazing meldde ik Ria niet lang daarna dat ik het voor de derde keer zou gaan proberen. Het ritme van de 2de keer wist ik wonderwel ook de derde keer vast te houden. Wel begon het voor mijn rug, nek en knieën zeer pijnlijk te worden. Mijn lichaam gaf eigenlijk aan dat ik moest stoppen. Naar boven toe begon die gedachte ook bij me te spelen. Ik wilde er echter nog niet aan toe geven. Boven aangekomen, zo’n 300 meter voor de finish, zette ik nog aan in een wat zwaardere versnelling. Ik haalde met een gang van boven de 20 zelfs nog iemand in…

‘Krokettenbocht’

Dit werd achteraf gezien mijn laatste dadendrang. Op weg naar beneden voelde ik me niet zo goed, concentratie was stukken minder. Zo halfweg de afdaling besloot ik dat het genoeg was geweest. Het moest wel veilig kunnen blijven gaan. Ria stond in de gecreëerde krokettenbocht nummer 22 (bordje: ‘Zin in een kroket? Nog even volhouden!’) te wachten tot ik zou aankomen om een mooie foto te schieten. Ze had mij en ik had haar nooit gezien… Zeer jammer! Opnieuw was er bij mij een ontlading, van teleurstelling die gelukkig snel omsloeg in blijdschap. Ik wilde echt voor de 6x gaan, maar zelfs met een goede fiets zou ik dat niet gehaald hebben. 4x wel en heel misschien 5x, maar 6x was echt te hoog gegrepen. Het zij zo!!

Er is veel geld opgehaald, nu maar hopen dat het mag bijdragen naar het zoeken van de kuur die gaat zorgen dat in de toekomst kanker als een zware griep kan worden afgedaan. Ik ben er rijker uitgekomen en zou het zo weer gaan doen. Wel met de aantekening dat het werven van sponsorgelden een zware wissel hebben getrokken op mijn voorbereiding, ik heb er menig training door overgeslagen. Dus als iemand garant wil staan voor € 2500, of mij als lid van een team wil opnemen waarvan het sponsorgeld al geregeld is, dan sta ik er volgend jaar weer. Een Proteq-team misschien, of een Dier & Zorg-team! Kan er een hond voorgespannen worden als het fietsen niet meer gaat, maken we nog een beetje reclame voor stichting hulphond ook! Zie het als een open sollicitatie.

Alle sponsoren wil ik bedanken dat jullie door jullie bijdrage mijn deelname veilig hebben gesteld.

Marcel Stroet

De fietsactie Alpe d’HuZes 2010 heeft een nieuw recordbedrag van € 10.132.938,26 opgehaald voor KWF Kankerbestrijding. De actie loopt nog door, dus er kan nog meer geld opgehaald worden! Wilt u meer weten over Alpe d’HuZes? Kijk dan op www.opgevenisgeenoptie.nl

Lees ook: Zelf.nl steunt Marcel Stroet

You may also like...