Niets voor te lezen tijdens de voorleesdagen? Hier pak aan!

Het is al weer 2 jaar geleden dat ik mijn debuut als voorleesvader op de school van mijn zoon maakte. Ter ere van dat debuut schreef ik (onder werktijd) dit kinderverhaal. Mocht je geen voorleesboek hebben dan kun je het voorlezen vanavond.

Waarom uitvinder Prins op reis ging

Meneer Prins was een uitvinder en woonde op de hoogste heuvel van het dorpje Knaldam. Zijn huis zag er vreemd uit. Alsof iemand een enorme doos blokken had omgegooid, een paar blokken op elkaar had gestapeld en de rest zomaar had laten liggen. Zijn buren woonden onderaan de heuvel. Omdat ze hem een vreemde man vonden, ging het contact niet verder dan een groet en soms een zinnetje over het weer.

Als uitvinder was meneer Prins niet erg succesvol. Zo had hij ooit een robot uitgevonden die zijn tas kon dragen. De robot kon zijn tas aanpakken, dat wel. Maar hem teruggeven deed hij niet. Toen meneer Prins de tas uit de metalen hand van de robot probeerde te trekken, scheurde die de tas direct in kleine snippers. Andere uitvindingen hadden de neiging om op de vreemdste momenten te ontploffen of chaos te stichten in en rondom het huis van Meneer Prins.

Op een heldere winterdag toonde meneer Prins de wereld zijn allernieuwste uitvinding. Er was dan wel niemand in de buurt om zijn creatie te aanschouwen (de mensen die onderaan de heuvel woonden keken wel uit om nog een stap in de buurt te zetten), maar hij vond dat het zo hoorde. Met de armen hoog boven zijn hoofd geheven, hield hij een als reuzenei vermomd apparaat vast. Met dit apparaat zou meneer Prins de eier-kook-wereld op zijn kop zetten. Want stel je eens voor. Binnen vijf seconden heb je een perfect gekookt eitje op je bord staan. Zo’n eitje met een heerlijke zachte dooier, maar zonder dat witte snot.

De demonstratie van de Turbo Eierkoker begon toen meneer Prins in zijn achtertuin met trillende vingers het beige kippenei in het binnenste van de Turbo Eierkoker had gelegd. Voorzichtig sloot hij het deksel. Na ‘drie…twee…een’, draaide hij met z’n ogen dicht de zilveren schakelaar om.

huis-op-de-heuvel

Een enorme explosie blies in één keer alle ruiten in zijn huis aan diggelen. De voordeur schoot als een kogel uit zijn kozijn en de schoorsteen tuimelde van het dak. Wat overbleef was slechts een rokende ruïne.

Nog nooit was Meneer Prins zó verdrietig geweest. Niet alleen was zijn zoveelste uitvinding mislukt; zijn huis was nu slechts een verzameling bakstenen op elkaar. Terwijl hij op zijn rug lag en naar de hemel staarde, hoorde hij stemmen dichterbij komen.

De mensen uit Knaldam hadden het gehad met uitvinder Prins. Als supporters op weg naar een voetbalwedstrijd liepen ze in een sliert de heuvel omhoog. Sommige Knaldammers hadden kapotte spullen onder hun arm: door de glazen van zijn kleine brilletje herkende Prins een gebroken vaas, een kapotte tuinstoel en een deel van een schutting.

Terwijl meneer Prins zijn jasje rechttrok stapte de burgemeester naar voren. ‘Stilte mensen, even stilte alstublieft’, sprak hij de Knaldammers toe. Een minuut later bedankte de burgemeester meneer Prins voor zijn uitstekende werk, prijsde hij zijn drang om steeds nieuwe dingen uit te vinden en vertelde dat hij nog nooit zo’n mooie explosie had gezien als die van vandaag. Als dank kreeg meneer Prins een vliegticket naar een zonnig eiland hier héél ver vandaan. Ook de kosten van de verhuizing zouden betaald worden.

De uitvinder nam de bolle envelop, bol van de bankbiljetten, het vliegticket en de nieuwe reiskoffer met een zuinig lachje aan. ‘En het huis dan?’ vroeg hij aan de burgemeester. ‘Daar zorgen wij allemaal voor, Prins.’

Een mensenleven is een rare uitvinding, dacht uitvinder Prins toen hij de sliert mensen de heuvel zag aflopen. Het ene moment lig je verdrietig in het gras, het andere moment ga je naar een eiland en kom je nooit meer terug.

Meer inspiratie nodig?

Van 27 januari tot en met 6 februari moet je als ouder aan de bak. Dan zijn het de Nationale Voorleesdagen. Ga voor meer inspiratie naar de speciale website.

You may also like...

2 Responses

  1. Govert van den Berg zegt:

    Mijn kleinzoon kwam met het idee van een ijsklontjeshoed. Het is op het eiland erg warm had hij bedacht en dan krijg je een heel heet hoofd. Op het eiland waait het ook, dus hij dacht aan een windmolentje op een cowboyhoed. Deze draait rond en geeft energie voor een ijsklontjesmaker in de vorm van een vierkantje op de hoed. Hieruit rollen de ijsklontjes. In de hoed zitten dan slangetjes, waardoor de ijsklontjes zich bewegen. Hij maakt er dan ook nog een pijpje aan voor het water dat dan weer naar de ijsklontjesmaker gaat. Tja, het moet waarschijnlijk nog wel wat uitgewerkt worden, maar leuk bedacht is het wel door zo’n jongetje van 8.

    • Iwan zegt:

      Dat is een prachtig idee van uw kleinzoon! Eind van deze week kijken we naar de mailinzendingen en maken we de prijswinnaar bekend.